Tuesday, 19 April 2011

मावळती

मावळती...............


अस्तित्वाच्या खाणाखुणांना रोज पुसतो आहे
चिमणीतला धूर बनून रोज सटकतो आहे

पण पुसलेल्या खुणा या पुन्हा कशा उमटतात
अखेरची अंतवाट पुन्हा  का  लपवतात

पण शेवटी वाट मिळाल्यावर पाश का हे तुट्त नाहीत
आठवणींचे नीरस रंग काविळीसारखे उतरत नाहीत

मग होतो सैरभैर, उत्तररात्रीच्या वार्‍यासारखा
’असतो’ मी, पण एकटा, दूरच्या त्या तार्‍यासारखा

शेवटी आता जातो आहे शरण त्या महान तत्वाला
मावळतीचे रागच आहेत आता फक्त सोबतीला

या साथीसोबतच भैरवी मी आळवतो आहे
पहिलं अन्‌ अखेरचचं बोलणं आता आवरतो आहे

-अभिषेक

1 comment:

Abhishek said...

This is good...but why such lamenting thoughts?...Why not enjoy the positivity of life...?

Post a Comment